Σαν σήμερα, το 1927, γεννήθηκε ο Μαγυάρος «καλπάζων συνταγματάρχης», o ποδοσφαιριστής ‐ φαινόμενο Φέρεντς Πούσκας

Ούγγρος ποδοσφαιριστής και προπονητής, που οδήγησε τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971
Από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών 

     «Ο καλπάζων συνταγματάρχης», όπως ήταν το προσωνύμιό του, έγραψε χρυσές σελίδες με την Εθνική Ομάδα της Ουγγαρίας και τη Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ ως προπονητής του Παναθηναϊκού χάρισε στο ελληνικό ποδόσφαιρο τη μεγαλύτερη επιτυχία του επί συλλογικού επιπέδου.

     Υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς σκόρερ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου με το «φαρμακερό» αριστερό του σουτ.

     Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός επιθετικός, το 1995 αναγνωρίστηκε από την 𝐈𝐅𝐅𝐇𝐒 ως ο κορυφαίος σκόρερ του 20ού αιώνα στο επίπεδο της πρώτης εθνικής κατηγορίας πρωταθλήματος

     Θεωρείται ως το πρώτο υπέρλαμπρο αστέρι του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών με πολυάριθμους τίτλους σε ομαδικό και ατομικό επίπεδο.

     Ψηφίστηκε ως 6ος καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα στις εκλογές της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (𝐈𝐅𝐅𝐇𝐒), ενώ ήταν επίσης 7ος καλύτερος του αιώνα σε ειδική ψηφοφορία του περιοδικού «𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐅𝐨𝐨𝐭𝐛𝐚𝐥𝐥», ανάμεσα στους νικητές της ❝Χρυσής Μπάλας❞ το 1999.

     Σημείωσε 84 γκολ σε 83 συναντήσεις με την Εθνική Ομάδα της Ουγγαρίας και 511 γκολ σε 533 συναντήσεις με τις φανέλες της Χόνβεντ Βουδαπέστης και της Ρεάλ Μαδρίτης.

     Ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό (𝐅𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜 𝐏𝐮𝐬𝐤𝐚𝐬 𝐁𝐢𝐫𝐨) γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1927 στη Βουδαπέστη.

     Εντάχθηκε στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες της Κίσπεστ Χόνβεντ, λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν προπονητής της ομάδας ήταν ο πατέρας του.

     Υπηρέτησε πιστά την ομάδα του έως το 1956, χρονιά που ξέσπασε η Ουγγρική Επανάσταση.

     Το 1949, επί κομμουνιστικής διακυβέρνησης, το Υπουργείο Άμυνας ανέλαβε τις τύχες του συλλόγου και η Χόνβεντ έγινε η ομάδα του στρατού.

     Οι ποδοσφαιριστές της έγιναν αξιωματικοί και ο Πούσκας, λίγα χρόνια μετά, πήρε το βαθμό του συνταγματάρχη, απ❜ όπου προέκυψε και το γνωστό προσωνύμιό «καλπάζων συνταγματάρχης».

     Παρέα με τους Ζόλταν Τσίμπορ και Σάντορ Κότσις, οδήγησε σε μεγάλους θριάμβους τη Χόνβεντ.

     Ο ίδιος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ το 1948 (50 γκολ), το 1949 (31), το 1950 (25) και το 1953 (27). 

     Συνολικά, στο πρωτάθλημα Ουγγαρίας είχε 354 συμμετοχές και σημείωσε 357 γκολ.

     Στις 20 Αυγούστου του 1945, ο 18χρονος Φέρεντς Πούσκας Μπιρό πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Εθνική Ομάδα, σκοράροντας στο 5-2 επί της Αυστρίας.

     Στη συντροφιά των Τσίμπορ, Κότσις, Πούσκας προστέθηκαν οι Σάντορ Μπόζικ και Νάντορ Χιντεγκούτι και όλοι μαζί συνετέλεσαν στη δημιουργία μιας από τις καλύτερες ομάδες που έχει εμφανιστεί στον πλανήτη.

     Με την Εθνική Ομάδα της Ουγγαρίας, ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό κατέκτησε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το 1952 στο Ελσίνκι (γι❜ αυτό και η ομάδα ονομάστηκε «Αράντσιπατ», που σημαίνει «χρυσή ομάδα» στα ουγγρικά) κι έπαιξε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, που έμεινε στην ιστορία ως «Το θαύμα της Βέρνης», επειδή οι Γερμανοί «γύρισαν» το εις βάρος τους 2-0 και νίκησαν τους Ούγγρους με 3-2.

     Στην ιστορία έχουν μείνει νίκες της «Αράντσιπατ», όπως το 6-3 επί της Αγγλίας μέσα στο Γουέμπλεϊ (1953) και το 7-1 πάλι επί της Αγγλίας στη Βουδαπέστη (1954), με τον Φέρεντς Πούσκας Μπιρό να έχει φυσικά πρωταγωνιστικό ρόλο.

     Η εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στη Βουδαπέστη βρίσκει τον Φέρεντς Πούσκας Μπιρό στο εξωτερικό, σε περιοδεία με τη Χόνβεντ.

Ο «καλπάζων συνταγματάρχης» είχε ήδη αποφασίσει να μην επιστρέψει στην πατρίδα του και να αναζητήσει ομάδα στη Δυτική Ευρώπη.

     Παρότι αρχικά βρέθηκε πολύ κοντά στην Εσπανιόλ και μάλιστα έπαιξε σε κάποια φιλικά, ο 29χρονος εμιγκρές δεν έμεινε στη Βαρκελώνη, αλλά ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου η Γιουβέντους και η Μίλαν επιθυμούσαν διακαώς να τον εντάξουν στη δύναμή τους.

Υπολόγιζε, όμως, χωρίς την 𝐔𝐄𝐅𝐀, η οποία του επέβαλε διετή αποκλεισμό κι έτσι το 1958 επέστρεψε στην Ισπανία και εντάχθηκε στο δυναμικό της Ρεάλ Μαδρίτης.

     Ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό είχε κλείσει τα 31, όταν αποκτήθηκε από τη «Βασίλισσα», αλλά παρέμενε ασυναγώνιστος.

     Εκεί βρήκε δύο ισάξιους παρτενέρ, τον Αλφρέδο ντι Στέφανο και τον Ρεμόν Κοπά και πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1959 και το 1960.

     Την πρώτη χρονιά ήταν τραυματίας κι έχασε τον τελικό με τη Ρεμς, αλλά το 1960 έδωσε το παρών κι έγραψε ιστορία.

     Στο 7-3 επί της Άιντραχτ Φρανκφούρτης, ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό πέτυχε τέσσερα γκολ και ο Ντι Στέφανο τρία, ρεκόρ που φυσικά παραμένουν μέχρι σήμερα και πιθανότατα δεν πρόκειται ποτέ να καταρριφθούν.

     Ο Ούγγρος πέτυχε χατ-τρικ και στον τελικό του 1962, όμως, η Ρεάλ έχασε 5-3 από την Μπενφίκα.

     Συνολικά, με τη φανέλα των «μερένγκες» ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό (𝐅𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜 𝐏𝐮𝐬𝐤𝐚𝐬 𝐁𝐢𝐫𝐨) κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και έπαιξε σε 180 αγώνες της «πριμέρα ντιβιζιόν», σημειώνοντας 156 γκολ, ενώ στην Ευρώπη σκόραρε 35 φορές σε 39 ματς.

     Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ισπανία πήρε την υπηκοότητα και με την εθνική ομάδα έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962.

     Έπαιξε σε τέσσερα ματς, χωρίς να πετύχει γκολ.

     Ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό (𝐅𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜 𝐏𝐮𝐬𝐤𝐚𝐬 𝐁𝐢𝐫𝐨) εγκατέλειψε την ενεργό δράση σε ηλικία 40 ετών, το 1967, και ακολούθησε προπονητική καριέρα.

     Αρχικά, το 1967, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας Σαν Φρανσίσκο Γκόλντεν Γκέιτ Γκέιλς, ενώ το 1968 την Βανκούβερ Ρόγιαλς, για να συνεχίσει την προπονητική του καριέρα στην Αλαβές (1968-1969).

     Το 1970 ανέλαβε το ❝τιμόνι❞ του Παναθηναϊκού με μεγαλύτερο επίτευγμά του την συμμετοχή με τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971, όπου η ελληνική ομάδα έχασε 2-0 από τον Άγιαξ στο Γουέμπλεϊ.

     Έμεινε στους «πράσινους» για πέντε σεζόν (1970-19740 (2 πρωταθλήματα ο απολογισμός του), ενώ λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκε ξανά στην Αθήνα και εργάσθηκε για μία σεζόν (1978-79) στην ΑΕΚ.

     Ο «δικέφαλος» κατέκτησε το πρωτάθλημα και ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό μοιράστηκε τον τίτλο μαζί με τον Ανδρέα Σταματιάδη, που τον διαδέχθηκε.

     Ένας τρίτος δεσμός του Φέρεντς Πούσκας με τη χώρα μας εντοπίζεται στην Αυστραλία, καθώς οδήγησε την Ελλάδα Μελβούρνης στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1991, τότε που η ομάδα αυτή αποτελείτο σχεδόν εξ ολοκλήρου από Έλληνες ομογενείς.

«Γι❜ αυτόν τον άνθρωπο, τον μεγάλο προπονητή, αξίζει να κάνη κανείς κάθε θυσία. Στην ποδοσφαιρική μου καρριέρα έτυχε να γνωρίσω πολλούς προπονητάς. Μα σαν την προσωπικότητα του Πούσκας, κανένα. Νομίζω ότι όποια θυσία κι❜ αν μας ζητήση αυτός ο άνθρωπος, αξίζει να την κάνουμε. Από τότε που ήλθε στον Παναθηναϊκό, και δεν είναι πολύς καιρός, νοιώσαμε σιγά-σιγά τα πόδια μας ν❜ ακουμπάνε πιο γερά στον στίβο, η αναπνοή μας να γίνεται πιο βαθειά και να φεύγη το λαχάνιασμα. Μέσα στο αίμα μας μπήκε μια παράξενη σιγουριά. Νοιώσαμε να ψηλώνουμε. Κι❜ όμως είμαστε οι ίδιοι, όπως πέρυσι και προπέρυσι. Δεν ξέρω τι να πω. Είναι μάγος; Όχι. Δεν είναι. Είναι άνθρωπος, με κεφαλαία παρακαλώ»
Μίμης Δομάζος

     Εκτός από τις ομάδες που προαναφέραμε, ο Φέρεντς Πούσκας Μπιρό (𝐅𝐞𝐫𝐞𝐧𝐜 𝐏𝐮𝐬𝐤𝐚𝐬 𝐁𝐢𝐫𝐨) δούλεψε ως προπονητής στην Ισπανία (Χέρκουλες, 1967), τη Χιλή (Κόλο Κόλο, 1975-1976), τη Σαουδική Αραβία (1976-1977), την Αίγυπτο (Αλ Μασρί, 1979-1982), την Παραγουάη (Σολ ντε Αμέρικα 1985-1986, Σέρο Πορτένιο 1986-1989), την Αυστραλία [Σάουθ Μέλμπουρν («Ελλάς Μελβούρνης»)1989-1992] και την Εθνική Ουγγαρίας το 1993.

     Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταλαιπωρήθηκε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

     Πέθανε από πνευμονία σε νοσοκομείο της Βουδαπέστης, στις 17 Νοεμβρίου του 2006.

Πηγές :
1 𝐬𝐚𝐧𝐬𝐢𝐦𝐞𝐫𝐚.𝐠𝐫 - www.sansimera.gr 
2 𝐞𝐥.𝐰𝐢𝐤𝐢𝐩𝐞𝐝𝐢𝐚.𝐨𝐫𝐠 - https://el.wikipedia.org/